മൂന്നു മനുഷ്യർ

ജനിച്ചപ്പോൾ ആയാലും സാധാരണ കുട്ടികളെ പോലെ ആയിരുന്നു. എന്ത് കൊണ്ടോ കുറെ സമയത്തേക്ക് കരഞ്ഞില്ല. ജീവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം അന്ന് തന്നെ ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു. ആരോ നുള്ളി കരയിപ്പിച്ചു. എന്തിനായിരുന്നു അത്  ? പിന്നെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ആ നുല്ലലിന്റെ വേദനകൊണ്ടെന്ന പോലെ അയാൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നും ദുഖങ്ങളിൽ സന്തോഷിച്ചു. ഓരോന്ന് പോകുമ്പോളും അടുത്തതിനെ തേടിപ്പിടിച്  പിന്നെയും പിന്നെയും സന്തോഷിച്ചു. ദുഃഖങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലതെയകുംപോൾ എന്തോ ഒരു ശൂന്യത പോലെ.
                                                    ---------------------------------------

മനസിനെ സ്വയം തണുപ്പിക്കാൻ അറിയാത്ത ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. മനസ് പിണങ്ങി പോയ ഒരാൾ. ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ സ്വാന്തനത്തിന്റെ ഒരു കണിക പോലും നല്കാതെ ഇരിക്കാൻ മനസും ശരീരവും ഗൂഢാലോചന നടത്തി. സ്വന്തെ ആദ്യം അയാൾ വാക്കുകളിൽ തിരഞ്ഞു . പുസ്തകങ്ങൾ പെരുകി പെരുകി വന്നു. കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് സ്വാന്തനം അകന്നു പോയ പോലെ തോന്നി. പിന്നെ മറ്റു മനുഷ്യരിൽ അന്വേഷിച്ചു.  അയാളുടെ കണ്ണുകള അവരെ പൂർണതയുടെ മൂടുപടം അണിയിച്ചു. എന്നിട്ട്  ഭിക്ഷയായി സ്നേഹം ചോദിച്ചു. കുറേപ്പേർ അയാളെ സ്നേഹിച്ചു. പിണങ്ങിയ മനസ് അതെല്ലാം കണ്ടില്ലെന്നു വച്ച്, പിന്നെയും അയാളെ അലയാൻ വിട്ടു.

                                                      ---------------------------------------

തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ട ചില മാതാപിതാക്കള ഉണ്ടായിരുന്നു. വിജയത്തിന്റെ ലഹരി എങ്ങനെയോ ആസ്വദിക്കാതെ പോയവര്. മക്കളിലൂടെ വിജയം കൈവരിക്കാം എന്നവർ കരുതി. അവരിൽ ഒരാള്ക്കുണ്ടായ കുട്ടിക്ക് കാലിനു കുറച്ചു നീളം കൂടുതൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ അവനെ ഓട്ടക്കാരനായി മാറ്റം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ വിജയത്തിന്റെ മാസ്മരികത തലയിലേക്ക് കുത്തി വെച്ച് കൊടുത്തു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ സാമാന്യം നല്ല ഓട്ടക്കാരനായി. എന്നാൽ ആരും അയാളെ നടക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചില്ല. മുകളിലേക്ക് നോക്കി ഓടി ഓടി ഒരു ദിവസം എന്തിലോ കാൽ തട്ടി വീണു അയാൾ മരിച്ചു.
                                                    ---------------------------------------

Continue reading →

ചിത്രകാരൻ

വരയ്ക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ നിന്നും മനസ് പിടി തരാതെ അകന്നകന്നു പോകുമ്പോൾ തോന്നിയതാണ്. എവിടെയോ കേട്ട പഴയ വാചകം ഓർമയിൽ വന്നു. ഹൃദയം പറയുന്നത് കേള്ക്കുക. കുറച്ചു സമയം ഹൃദയത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്കുവേണ്ടി ചെവി ചായിച്ചിട്ടും, നേർത്ത സ്പന്ദനങ്ങളുടെ ശബ്ദം അല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കേട്ടില്ല. തിരക്കിൽ എവിടെയോ ഉപേക്ഷിച്ച കുറെ പഴയ മോഹങ്ങൾ എപ്പോലോക്കെയോ വന്നു ശല്യപ്പെടുത്തി പോയി. എന്നാൽ അവയുടെ ശബ്ദങ്ങൾ ആരവങ്ങൾ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ഹൃദയത്തിന്റെ ശബ്ദമായി കാണാൻ പറ്റുന്നതിലും കൂടുതൽ ഒച്ചയും ബഹളവും നിറഞ്ഞവ. വന്ന പോലെ തന്നെ അവ പോയി. പിന്നെയും എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാത്ത അവസ്ഥ. ഭ്രാന്തിന്റെ മേല്ക്കുപ്പയങ്ങൾ ധരിച്ചു , ഭ്രാന്താശുപത്രിയുടെ ചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങി കൂടിയാലോ എന്നായി പിന്നത്തെ ആലോചന. അനുഭവിച്ചു എന്നൊരിക്കലും തോന്നാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു കുളിര്ക്കട്ടു വന്നു ആ ചിന്തയുമായി എങ്ങോട്റെക്കോ പോയി.

ഭയത്തിന്റെ നൂല്ക്കെട്ടുകൾ ഒരു പേര് തുന്നി മുൻപിൽ വെച്ച് തന്നു. 'മടിയൻ'. ഒരു കയ്യിൽ ഈ പേര് മുൻപിൽ പിടിച്ചിട്ടു മറ്റു ആയിരം കൈകളാൽ ഭയം കെട്ടി വരിയാൻ തുടങ്ങി. എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം. ചായക്കൂട്ടുകളുടെ വര്ണ ലോകം എപ്പോളോ മനസ്സിൽ കയറി കൂടിയതാണ്. വരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങാം. ആദ്യം വരക്കേണ്ടത് തന്നെ തന്നെ ആകട്ടെ. കണ്ണാടിയിലെ രൂപത്തിന് എന്തോ മനസിലെ രൂപവുമായി വലിയ പോരുതമോന്നുമില്ല, എങ്കിൽ മനസിലെ രൂപം തന്നെ ആകട്ടെ. വരയ്ക്കുവാൻ തുടങ്ങി. വരച്ചു വന്നപ്പോൾ കറുപ്പും വെളുപ്പും മാത്രമുള്ള ഒരു ചിത്രം മുൻപിൽ. എങ്കിലും ഒരു സുഖം തോന്നി. മറ്റുള്ളവർക്ക് ഈ ചിത്രം കണ്ടാൽ തന്നെ മനസിലാകുമോ ? അറിയില്ല. ചായങ്ങൾ ഉണങ്ങട്ടെ. ഉറങ്ങുവാൻ കിടന്നു.

പതിവായി കാണുന്ന ദുരന്ത ചിത്രങ്ങല്ക്കപ്പുരം അന്ന് കണ്ട സ്വപ്നത്തിനു സന്തോഷത്തിന്റെ മേമ്പൊടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. 'ചിത്രകാരൻ' എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.  മറ്റൊരു സ്വപ്നത്തിൽ തൂവലുകല്ക്കൊണ്ട് ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നു.  അങ്ങനെ അങ്ങനെ പലതും. ഉണര്ന്നത് പിറ്റേ ദിവസത്തിന്റെ തിരക്കിലെക്കാന്. എപ്പോലോക്കെയോ കളിയാക്കലുകൾ കേള്ക്കുംപോഴും മനസ്സിൽ എവിടെനിന്നോ ഒരു ധര്യം വന്നു നിറഞ്ഞു. താൻ വരക്കുന്നവനാണ്. കേവലം നിറങ്ങൾ കൊണ്ട് അതി സൂഷ്മ ഭാവങ്ങളെ സന്നിവേശിപ്പിക്കുന്നവൻ. ഇന്നും വരക്കണം.

തിരിച്ച് വന്ന ഉടനെ വരയ്ക്കാൻ ഇരുന്നു. ഇനി പുതിയ വിഷയങ്ങളിലേക്ക് മനസ് പായിക്കണം. കുറെ നേരം ആലോചിച്ചു നോക്കിയിട്ടും ഒന്നും മനസിലേക്ക് വരുന്നില്ല. മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞ മുഖങ്ങളില്ല. മനസ്സിൽ നില്ക്കുന്ന യാതൊന്നും ഇല്ല. എവിടെയോ ഒരു രൂപം പിന്നെയും തെളിഞ്ഞു വരുന്നത് കണ്ടു. അതിന്റെ നിറങ്ങളിൽ മുക്കി ഒരു  ചിത്രമാക്കി. പിന്നെയും നോക്കിയപ്പോൾ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ തെളിഞ്ഞ തന്റെ മുഖത്തോട് മാത്രം സാമ്യം.

ദിവസങ്ങള് പലതും കടന്നു പോയി. മുറി മുഴുവൻ ചിത്രങ്ങളായി. ഒന്നിലേക്കും പിന്നീട് നോക്കുവാൻ തോന്നുന്നില്ല. എല്ലാം തന്റെ തന്നെ ഓരോരോ ഭാവങ്ങൾ. ചിലപ്പോൾ എല്ലാത്തിനും ഒരേ ഭാവങ്ങൾ ആണെന്നും തോന്നും. ശൂന്യതയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പോകുന്നത് പോലെ. മുറ്റത്ത്‌ കിട്ടിയ ചുള്ളികൾ കൂട്ടിയിട്ട് ഒരു തീക്കൂഅന ഉണ്ടാക്കി. ഓരോന്നായി അതിലേക്കു വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ആളിക്കത്തുന്ന തീയെ നോക്കി കുറച്ചു നേരം നിന്നു. പിന്നെ നടന്നു. ഹൃദയം അപ്പോളും എന്തോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിന്റെ ശബ്ദം വളരെ നേരത്ത് നേരത്ത് വന്നു. നടന്നിറങ്ങിയ ബഹളങ്ങൾക്ക് ഒരു ചിത്രം മാത്രം വരക്കനരിയവുന്ന ചിത്രകാരനെ ആവശ്യം ഇല്ലായിരുന്നു. വേഷങ്ങൾ വില്ക്കുന്ന കടയില ചെന്നു. പണ്ടെങ്ങോ ചെയ്തു ശീലിച്ച ജോലിക്കായുള്ള വേഷങ്ങൾ വാങ്ങി. എന്നിട്ട് അതിലേക്കു സ്വയം ഇറങ്ങി അപ്രത്യക്ഷമായി. 

Continue reading →

ആര്ദ്രതയുടെ താളങ്ങൾ

ആര്ദ്രതയുടെ താളങ്ങൾ ആണെനിക്കിഷ്ടം.
പതിഞ്ഞ താളത്തിൽ ചിന്തയെ മാത്രം തൊടുന്ന സംഗീതത്തെ.
പുകയുന്ന മനസിലേക്ക് വളരെ പതുക്കെ,
ആരവങ്ങളില്ലാതെ പൊഴിയുന്ന മഴത്തുള്ളികളെ.
ആ മഴയും നനഞ്ഞു മണ്ണിന്റെ കിടക്കയിൽ കിടക്കാൻ.

Continue reading →

തുലാസ്

ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും നേടിയിട്ടുണ്ടോ ?
എന്തെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ ?
ചിലപ്പോൾ ലാഭ നഷ്ടങ്ങളുടെ തുലാസ്
എന്നോ കയ്യില നിന്ന് വീണു പോയത് കൊണ്ടാവാം
എവിടെയനത് നഷ്ടപ്പെട്ടത് ?
തിരിച്ചറിവുകൾ ഇല്ലതകാലത്ത് , അമിതഗ്ലാദത്തിന്റെ വീഞ്ഞ് നുനയുവന്വേണ്ടി
പണയപണ്ടമായി കൊടുത്തതാണോ ?
അതോ സ്നേഹമെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന മലവേല്ലപ്പചിളിൽ ഒലിച്ചു പോയോ ?
എവിടെയാണെങ്കിലും എനിക്കിന്നത് വേണം
കണക്കുകൂട്ടലുകൾ പിഴക്കാതെ കൂട്ടുവാൻ ഒരു സഹായമായി

Continue reading →

ഇര

ഇരകള്ക്ക് പിന്നെയും ജീവിതം ബാക്കി,
കൊല്ലാതെ കൊന്നവർ ഇന്ന് നന്മയുടെ വക്താക്കൾ
ഓര്മയുടെ ഇരുളിൽ, പുറം വെളിച്ചം കാണാതെ,
ജീവന്റെ തിരിനാളം ഊതിക്കെടുതത്തെ,
സ്വപ്നങ്ങളിൽ വെളിച്ചമെതും കാണാതെ,
ഇരകള്ക്ക് ജീവിതം പിന്നെയും ബാക്കി.
ഒരു പുലരി പിറക്കുമോ വീണ്ടും
സ്വപ്നങ്ങളിൽ വെളിച്ചം പകരുന്ന രാത്രിയിലേക്ക്‌ ചായുവാൻ
ഒരു നാലെയുണ്ടാകുമോ, ഉദിക്കുന്ന സൂരനോതുയരുവാൻ

Continue reading →

മഞ്ഞണിഞ്ഞ നിലാവ്

അനന്തതയിലേക്കുള്ള യാത്ര ആരംഭിക്കുന്നതിനു മുൻപ് അയാൾ നിർത്താതെ കുറെ സമയം കരഞ്ഞു. ചുറ്റും നിൽക്കുന്നവർക്ക് അയാളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും പനിനീര് തുള്ളികൾ പൊഴിയുന്നതു പോലെ തോന്നി. മരുന്നുകളുടെ രൂക്ഷ ഗന്ധം പതിയെ ആ സുഗന്ധത്തിനു വഴിമാറി. പാതി ബോധത്തിൽ അയാളുടെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ ഓര്മ ചിത്രങ്ങൾ മിന്നി മായുകയായിരുന്നു, തെറ്റിനെയും , ശരിയും പറ്റി ആലോചിക്കെണ്ടാത്ഹില്ലാത്ത ഓര്മകളുടെ യാത്ര. പാതി അടഞ്ഞ കണ്ണുകളെ തഴുകി ഒരു കുളിർക്കാറ്റു കടന്നു പോയി . അലയെണ്ടാതില്ലാത്ത, പേടിക്ക്കെണ്ടാതില്ലാത്ത യാത്രയുടെ വഴിയിലേക്ക് ആ കാറ്റിന്റെ പിന്നാലെ ആയാലും പോയി. വഴി ഒരു നനുത്ത പ്രകാശത്താൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു. മഞ്ഞണിഞ്ഞ നിലാവ് പോലെ.

Continue reading →

യാത്റ

അന്ന് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ രാത്രി ഒരു പട്ടു തൂവാല കൊണ്ടെന്ന പോലെ തഴുകി. മനസിന്റെ കോണുകളെ ഏതോ ഒരു മഞ്ഞു കാലത്തിന്റെ ഓര്മ കുളിരണിയിച്ചു. കുറെ നാളുകളയി ഉണ്ടായിരുന്ന ശ്വാസം മുട്ടൽ മാറുന്നത്  പോലെ തോന്നി. തലയിൽ നിന്നും എന്തോ വലിയൊരു ഭാരം ഇറങ്ങി പോകുന്നത് പോലെയും. എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് ആലോചിക്കുംപോലെക്കും മനസ് അനന്തമായ ശാന്തതയുടെ അരുവിയിലൂടെ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. തീരങ്ങളിൽ ഓർമ്മകൾ ചിത്രങ്ങളായി തെളിഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു. മഴ പെയ്യുന്നു. എപ്പോളോ വെറുത്ത തണുപ്പിനെ എന്തോ ഇപ്പോൾ ഇഷ്ടമാകുന്ന പോലെ. ഓര്മകളുടെ മഴത്തുള്ളികൾ ശാന്തമായ അരുവിയിലേക്ക് വീണെങ്കിലും, അത് ശന്തന്തയെ നഷ്ടപ്പെടുതിയില്ല. കുറെ നാളുകളായി തേടി നടന്നത് ലഭിച്ചത് പോലെ. തണുപ്പിന്റെ പാരമ്യത്തിലും വസ്ത്രങ്ങൾ ഊരി മാറ്റണം എന്ന് തോന്നി. കുളിരിന്റെ കണികകൾ ശരീരം മുഴുവൻ നിറയട്ടെ. ഒഴുകി ഒഴുകി കുറെ ചെന്നപ്പോൾ പിന്നെ അവിടെ അരുവി ഇല്ല. ഒഴുകി വരുന്ന വെള്ളം മുഴുവനും കുടിച്ചൊരു മരുഭൂമി അവസാനമില്ലാതെ നീണ്ടു കിടക്കുന്നു. അവിടെ വെളിച്ചം ഉണ്ട്. വെളിച്ചം മാത്രമേ ഉള്ളു. നോക്കി ഇരുന്നപ്പോൾ അറിയാതെ തോണി മരുഭൂമിയിലേക്ക് കയറി പ്പോയി. പോകുന്ന വഴികളിൽ വെള്ളം മുന്നോറ്റൊഴുകാൻ തുടങ്ങി. മറു ഭൂമിയുടെ നടുവില കൂടെ ,ഒരു പുഴ .പിന്നെയും ഒഴുക്ക് തുടർന്ന്. വെറുതെ പുറകിലേക്ക് നോക്കി. അകലെയായി പുഴയെ മണൽ കാറ്റുകൾ വന്നു മൂടുന്നു. വെള്ളത്തിൽ കുതിർന്ന കുറെ മണൽ കൂടെ ഒഴുകിപ്പോരുന്നു. ഈ മരുഭൂമിയുടെ അപ്പുറം സമുദ്രമാണ് . ഏഴു കടലുകൾ ഒന്നിക്കുന്ന മഹാ സാഗരം. മണൽ നിറഞ്ഞു നിറഞ്ഞു അവസാനം അതൊരു മണൽ പുഴയായി. മുൻപിൽ സമുദ്രം കാണാം. സമുദ്രത്തിൽ എത്താൻ കുറച്ചു ദൂരം കൂടെ ബാക്കിയുള്ളപ്പോൾ പുഴയുടെ ഒഴുക്ക് നിലച്ചു. വെളിയെട്ടതിനു ഇനി ഒരു പകൽ കൂടി ഉണ്ട് . അതും പ്രതീക്ഷിച്ചു അയാളും തോണിയും ബാക്കിയായി. 

Continue reading →